Dit blogje is er eentje over Francis, eentje over ons. het is ondertussen 2maand geleden.
Ik wil een beetje vertellen hoe ik afscheid moest nemen van hem, totaal onverwacht,
24 februari werd ik wakker omdat hij ,dacht ik, aan het dromen was. Ik schudde aan zijn arm, maar er kwam geen reactie.
Ik deed het licht aan en hij lag naast mij alsof hij een aanval had, zijn handen gebald, zijn tanden op elkaar geklemd, wat er dan in mijn hoofd zich afspeelde kan ik eigenlijk niet beschrijven.
Vlug uit het bed en naar de andere kant om hem wakker te krijgen, helaas hij zuchte drie keer en toen was het gedaan. De kleur in zijn  gezicht veranderde bij de eerste zucht en dan weet je het dit is het einde. Ik riep "o nee, o nee, o nee".
Het was  3uur 30 op de wekker als ik naar beneden liep om te bellen naar de 100. De living in om de telefoon te halen, ondertussen bellen naar de 100, de hond in de living laten, de voor deur opendoen, terug naar boven en dan beginnen met hartmassage tot de mannen van de 100 hier bij ons waren, even later waren ze hier en hebben het toen overgenomen van mij, de mug volgde snel maar helaas zij konden hem ook niet meer helpen. 4 uur 30 werd hij officieel doodverklaard.